“Ze vertrouwde je,” zei Marcus. Marsh zei niets. “Op de begrafenis. Je huilde. Ik geloofde elke seconde.” Er bewoog iets oprecht gebroken over Marshs gezicht voordat hij het bedwong. “Ik had verdriet om haar. Dat kan waar zijn op hetzelfde…” “Ga mijn huis uit. Mijn advocaten zullen contact opnemen met de jouwe,” zei Marcus.
Nadat Marsh was vertrokken, was het heel stil in huis. Titan lag in de hoek te slapen. Het was de diepe, onbewaakte slaap waarmee hij drie dagen na de schaalwissel was begonnen. De stilte die hem tweeënhalf jaar lang was ontzegd, had hem eindelijk bereikt en hij sliep erin als