“Je hebt altijd naar me gekeken alsof ik er niet bij hoorde,” ging Ashley verder, haar stem laag en beheerst. “Alsof ik iets was wat je tolereerde. En vandaag-” Ze gebaarde hulpeloos. “Vandaag heb je het openbaar gemaakt.” Haar ogen brandden, vernedering vermengd met woede die ze jarenlang had begraven.
Rowena’s uitdrukking verschoof eindelijk, niet naar defensiviteit, maar naar iets als verdriet. “Ik hield afstand omdat ik bang was,” zei ze zacht. Ashley spotte. “Voor mij?” vroeg ze. “Waar heb ik dat aan verdiend?” Haar borstkas verstrakte terwijl ze wachtte.