Haar ogen bleven gericht op het dak. De boomgaard voelde alsof de tijd stilstond, zelfs de wind hield zijn adem in. Alex leunde dichterbij en tuurde in de schaduw van het nest. Samantha’s hart bonsde. Het voelde alsof het gewicht van het moment haar zou verpletteren.
De seconden sleepten zich genadeloos voort. Samantha bleef stokstijf staan en probeerde het niet uit te schreeuwen. Haar gedachten spookten door elkaar: wat als Pablo gewond was? Wat als het al te laat was? Ze kneep haar ogen dicht en stuurde een wanhopig gebed de stilte in. Laat hem alsjeblieft in orde zijn. Laat hem alsjeblieft leven.