Ze vonden het – een oude houten ladder, verweerd maar intact, rustend tegen de muur. Alex pakte de ladder, testte de stabiliteit en bracht hem naar de overkant. Hij leunde er voorzichtig tegenaan. Alles was zo stil dat zelfs de bomen om hen heen hun adem leken te hebben ingehouden. Toen hij er zeker van was, begon Alex de ladder te beklimmen.
De ladder kreunde onder Alex’ gewicht, elke stap weerklonk van de spanning. Samantha hield haar adem in en klemde haar vingers stevig vast. Langzaam bereikte hij de top en leunde over de rand van het dak, waardoor hij uit het zicht verdween. Samantha stond daar met ingehouden adem, haar hart bonkte in haar borstkas.