Hij probeerde het van zich af te schudden, maar de angst bleef hardnekkig. Elke keer als er een e-mail van HR in zijn inbox verscheen, sloeg zijn hart over. Elk gesprek tussen managers in de gang deed hem stilstaan. Het was geen schuldgevoel, maar eerder preventieve paranoia, de natuurlijke reflex van een werknemer die te veel gewend is aan schuld.
Die avond kwam Brad langs zijn bureau en grijnsde met vaderlijke zelfvoldaanheid. “Hé, maatje, goed werk op dat dek. Je hebt me er echt goed uit laten zien.” Ethans kaak verstrakte. Daar was het weer: het eigenaarschap, de neerbuigendheid. Maar deze keer voelde hij in plaats van woede alleen kalm amusement.