Hij herinnerde zich elke keer dat Brad had gezegd: “CC me de volgende keer niet, het vervuilt mijn inbox.” Elke keer moest hij Brad’s vluchten boeken, zijn koffie halen of zijn halfbakken ideeën herschrijven. De onrechtvaardigheden stapelden zich netjes op in zijn hoofd als dia’s in een presentatie met de titel Redenen waarom hij dit verdient.
Tegen de tijd dat Ethan thuiskwam, was elk spoor van schuldgevoel volledig opgelost, als suiker in espresso. Wat was nog meer onethisch gedrag in een bedrijf dat dagelijks onethisch gedrag beloonde? Hij overtrad de regels niet. Hij speelde het spel gewoon zoals Brad het hem geleerd had.