Brad Collins arriveerde tien minuten te vroeg, gehuld in een blauw wollen pak en nepvertrouwen. Zijn stropdas paste bij zijn zelfvoldane grijns. Hij begroette iedereen met stevige handdrukken en holle frasen: “Opgewonden om op één lijn te komen!” “Klaar om te innoveren!” Het enige dat strakker zat dan zijn pak was zijn ego.
Ethan kwam stilletjes binnen, laptop in de hand, en koos een stoel aan het uiteinde van de tafel – dichtbij genoeg om te observeren, maar ver genoeg om afstandelijkheid te veinzen. Hij opende een e-mailvenster en begon onzinzinnen te typen, een perfecte vermomming voor de nerveuze verwachting die hij voelde.