Ethan betrapte zichzelf er soms op dat hij zich afvroeg of hij niet te ver was gegaan. Maar dan herinnerde hij zich de jaren van gestolen krediet, de late nachten die hij besteedde aan het herstellen van Brad’s fouten en de grijns die volgde op elk onverdiende applaus. Nee, besloot hij. Gerechtigheid was niet wreed, alleen efficiënt.
Op een avond, toen het kantoor leegliep, verscheen Brad voor Ethans deur met een manilla map in zijn hand. Zijn gebruikelijke branie was verdwenen en vervangen door voorzichtige eerbied. “Hé, Ethan,” begon hij met een lage stem, “als je hulp nodig hebt met het volgende bordspel… ik kan het eerst met jou doornemen.”