Maar het was genoeg om een goede advocaat in te huren. Genoeg om terug te vechten. Genoeg om ervoor te zorgen dat ze niet onbeschermd de rechtbank in zou lopen. Haar borst werd voor het eerst die dag losser. “Ik kan dit niet alleen,” zei ze. “Maar ik hoef niet blind naar binnen te lopen.”
Op dat moment stond haar oma op en ging naar de slaapkamer. Ze kwam terug met een envelop, versleten aan de randen. “Ik heb nooit uitgegeven wat je me stuurde,” zei ze kalm. “Ik had het niet nodig. Ik heb het gewoon gehouden.” Alexis keek verbaasd op. “Alles?” Haar oma knikte. “Elk beetje.”