Het getal deed Alexis naar adem happen – niet omdat het enorm was, maar omdat het genoeg was voor één ding dat belangrijk was. Tyler. “Dit gaat niet naar het gevecht,” zei Alexis meteen. Haar stem was nu vastberaden.
“Dit is zijn. School. Een toekomst. Iets waar niemand aan kan komen.” Haar oma glimlachte toen – klein, trots. “Dat is precies wat ik hoopte dat je zou zeggen.” De trust werd stilletjes opgericht. Geen drama. Geen aankondiging. Gewoon bescherming, verzegeld waar Vincent’s handen nooit bij konden.