Hij glimlachte terwijl hij belde. Zijn advocaat nam op bij het eerste belsignaal. Toen nog een. Toen nog een. Aan het eind van de middag was zijn juridische team uitgebreid tot iets waar hij trots naar verwees als overkill.
De volgende ochtend, vlak voordat ze naar binnen werden geroepen, vond hij Alexis bij het raam aan het einde van de gang. Ze was alleen. Niet ijsberen. Geen telefoon in haar hand. Ze wachtte alleen. Hij liep langzaam op haar af, terwijl hij zijn manchetknopen aanpaste alsof dit een vergadering was die hij al had gewonnen.