Bezoekers merkten de verandering. Families vertrokken mompelend, kinderen vroegen: “Waar is de hond?” De directeur wuifde hun teleurstelling weg: “Beter dit dan bloed op de vloer.” Maar Ethan wist dat er iets onvervangbaars verloren was gegaan.
De tijd schreed toch voort. Bella werd langzamer, haar eens zo heldere pas werd korter en ze liep mank. De welpen werden leeuwen – spieren golvend, ogen fel. De verzorgers spraken over fokprogramma’s en gevarenprotocollen. Maar als Ethan langs het verblijf kwam, drukten de leeuwen zich tegen de tralies, snuivend alsof ze op zoek waren naar een herinnering die niet zou vervagen.