Bella hield ook nooit op met luisteren. Tijdens wandelingen rukte ze naar het leeuwenverblijf, oren gespitst bij elk gebrul. Ethan trok haar altijd terug en fluisterde verontschuldigingen. Haar ogen bleven lang hangen, gefixeerd op de plek waar haar kinderen wachtten.
De storm brak zonder waarschuwing los, een muur van wind en water beukte op de dierentuin tot er alarmsignalen over het terrein schalden. Takken knakten tegen hekken, lichten flikkerden en de lucht rook scherp naar ozon. Ethan rende van het ene verblijf naar het andere, zijn hart bonkte.