Ethans zicht werd wazig terwijl tranen zijn ogen vulden. Vijf jaar waren voorbij gegaan, maar niets had de band verbroken. Tegen elke regel van de natuur in, boog het instinct voor het geheugen. Bella likte hun snuiten alsof ze lang verloren kinderen begroette, haar staart kwispelde woest ondanks de regen die haar vacht doorweekte.
De directeur stond verstijfd, zijn gezicht bleek. “Ongelooflijk,” fluisterde hij. Ethan hoorde hem nauwelijks. Het enige wat hij zag was Bella omringd door haar leeuwen, levend en veilig midden in de chaos. Opluchting golfde door hem heen in duizelingwekkende golven.