James stapte uit een donkere SUV en bleef even op de grindweg staan, starend naar het huis alsof hij een oude herinnering in beeld probeerde te krijgen. “Is dat hem?” James vroeg zachtjes toen Cooper naast Brian verscheen. “Ja,” zei Brian. “Dat is Cooper.” James hurkte automatisch en stak een hand uit. Cooper snuffelde er een keer aan en leunde toen voorover.
James krabde hem achter zijn oor en stond weer op. Binnen leidde Brian hem rechtstreeks naar de keukentafel. De doos stond open onder het licht. De sjaal. De foto’s. De tape. Het schoentje. James stopte koud. Hij pakte de bovenste foto met beide handen op. Zijn ogen gingen over de vrouw, de man, de jongen tussen hen in. Toen hij sprak, was zijn stem dun geworden.