“Dat zijn ze.” Hij bekeek de volgende paar in stilte en pakte toen de schoen. Hij draaide hem voorzichtig om, met zijn duim streek hij over het versleten bandje. “Mijn moeder kocht deze altijd,” zei hij zachtjes. “Ze zei dat ik ze niet zo makkelijk uit kon doen.” Brian knikte naar de cassettespeler. “Je zou het moeten horen.”
James ging zitten. Brian laadde de cassette en drukte op play. De keuken viel stil toen Mara’s stem als eerste doorkwam. “Hé, Daniel. Kom even hier.” James sloot zijn ogen. Tegen de tijd dat het bandje bij de regel kwam over de herinneringen die in de tuin gingen en de rest die in het huis verborgen bleef, had hij ze weer geopend. Hij keek niet langer naar de speler.