James zag het aan zijn gezicht en glimlachte flauwtjes. “Gebruik het goed.” Nadat hij was vertrokken, zat Brian op de veranda met Cooper naast zich en keek uit over de tuin. Het gat was opgevuld. Verse aarde bedekte de plek waar Cooper was begonnen met graven.
Binnenkort zou er niets meer te zien zijn van wat daar begraven was. Maar Brian zou het weten. Hij keek naar de hond en glimlachte. “Weet je,” zei hij terwijl hij over Cooper’s nek wreef, “de meeste honden jagen gewoon op eekhoorns.” Cooper sloeg een keer met zijn staart. Het huis achter hen piepte nog steeds. De verf bladderde nog steeds.