Er ontstond weer hoop in de kleine menigte. Eindelijk hadden ze een richting, een doel dat verder ging dan wanhopig zoeken. Samantha deed de riemen van haar rugzak strakker en voelde een onverbiddelijke standvastigheid waarvan ze niet wist dat ze die nog bezat. Met Dr. Alex op kop gingen ze op weg naar de kliffen, hun hart klopte en hun handen trilden van de haast.
Het bos sloot zich opnieuw om hen heen, maar deze keer voelde Samantha zich anders. Niet langer blind, niet langer hulpeloos. Ze hadden nu een plan, gebaseerd op feiten, waarheden en de onverzettelijke weigering om Junipers spoor zonder slag of stoot koud te laten worden.