Eén voor één verdwenen ze, teruggetrokken in de mist zonder een woord te zeggen. Alleen een paar vastberaden zielen bleven achter, zich vastklampend aan Samantha’s koppige, pijnlijke hoop. Haar spieren gilden bij elke stap, maar ze zette door in het verstikkende grijs. Ze kon en wilde de duisternis niet het laatste woord geven.
De zon, die vocht om hoger te komen, begon de mist iets te verdunnen, net genoeg om de oneffen ondergrond voor haar te kunnen zien. Samantha veegde hijgend met haar mouw langs haar ogen toen iets haar opviel. Een stukje wit – klein, gematteerd, half verscholen in de vochtige aarde.