Haar hart bonkte in haar borstkas. Ze haastte zich naar voren, struikelend over een knoestige wortel, haar adem gierend uit haar keel. Toen ze dichterbij kwam, werden de details steeds scherper. De vlekkerige vacht was bevlekt met bloed, dat zich samenbalde in het vuil eromheen. Samantha’s zicht werd wazig. Opluchting en angst vlogen in elkaar.
Ze wankelde en staarde voor zich uit. Haar hersenen zochten naar antwoorden, naar ontkenning, maar haar lichaam wist het als eerste. Haar handen trilden oncontroleerbaar. Haar benen voelden beenloos aan. Ze huilde al, al wist ze niet wanneer de tranen waren begonnen. Een gejammer scheurde zonder haar toestemming los uit haar keel.