Alex verscheen aan haar zijde, alarm knipperend in zijn ogen. “Blijf hier,” zei hij snel, met een stevige maar niet onaardige stem. Samantha kon zich niet bewegen, zelfs niet als ze dat wilde. Met verstarde afschuw keek ze toe hoe hij de ondiepe greppel afdaalde en zich voorzichtig naar het kleine, gebroken lichaam bewoog dat roerloos lag.
Even leek de wereld op het randje van een mes te balanceren. Samantha’s vuisten krulden zich pijnlijk samen. Ze kreeg geen lucht. Ze kon niet denken. Toen keek Alex weer naar haar op. Zijn gezicht straalde opluchting uit. “Het is Juniper niet,” riep hij zacht. “Het is een konijn.”