Samantha wachtte niet. Met Alex vlak achter zich en een paar vastberaden zoekers die zich vastklampten aan hoop, stak ze de lege velden over en sneed ze recht naar de boomgaard. De mist was opgetrokken, maar er hing een zware stilte over alles, alsof de stad zijn adem inhield en wachtte tot er iets zou doorbreken.
De boomgaard doemde op, een strook verwrongen, halfdode bomen omzoomd door een afbrokkelende stenen muur. Samantha sprong zonder aarzelen over de muur. De anderen volgden, met hun zaklantaarns zwaaiend door de kromme rijen. Haar hart bonkte harder dan haar laarzen knarsten over het broze gras.