Ze verspreidden zich snel en zochten tussen de rijen, hun ogen gericht op de knoestige takken. Samantha zwierf langs de skeletachtige bomen, haar ademhaling scherp en gerafeld. Ze moest hem vinden. Hij was dichtbij. Ze voelde het in haar botten, het gonsde als een elektrische stroom onder haar huid.
En toen zag ze hem. Haar adem stokte. Op het doorhangende, bemoste dak van de verlaten boomgaardschuur stond een reusachtig adelaarsnest – door en door uitgestrekt, gebouwd van dikke takken en stro. Het hing daar als een vreemd, levend ding, perfect gepositioneerd boven de boomgaard.