Seconden voelden als uren. Samantha dwong zichzelf stil te staan en niet te schreeuwen. Haar hoofd spookte van de beelden: Juniper gewond, weg, niet meer te redden. Ze kneep haar ogen één keer dicht en liet een snel, wanhopig gebed door haar hoofd tuimelen. Laat hem alsjeblieft in orde zijn. Laat hem alsjeblieft leven.
Toen zweefde de stem van de jongeman naar beneden, scherp van ongeloof: “Hij is het! Het is de kat, hij is in orde!” Een collectieve zucht ging door het zoekgezelschap. Samantha strompelde naar voren en kreeg tranen in haar ogen. Boven kronkelde de kleine witte vorm van Juniper speels naar iets in het nest – helemaal ongedeerd.