Terwijl Julia in de rust van de nacht zat, dacht ze na over haar reis. Ze dacht terug aan de keuzes die ze had gemaakt, de beproevingen die ze had doorstaan en hoe dit alles haar een onverwachte familie had opgeleverd. Terwijl ze Lucy en Billy vredig zag slapen, was ze er zeker van dat ze het allemaal opnieuw zou doen als het moest.
Uiteindelijk slaagde Julia er niet alleen in om de kinderen waar ze zielsveel van hield te beschermen, maar bracht ze haar gemeenschap ook voorzichtig lessen in empathie en begrip bij. Vol hoop hoopte ze verandering teweeg te hebben gebracht en geloofde ze dat haar stad hierdoor een betere, vriendelijkere plaats zou worden.