Vanaf die avond liet Ellen het licht op de veranda aan. Het wierp een klein beetje warmte over het gazon, maar ze kon niet zeggen of het haar troostte of blootstelde. Elk kraken van de vloerplanken voelde als voetstappen. Elke schaduw kwam haar te bekend voor. Ze wist niet meer voor wie ze bang moest zijn.
Tegen het weekend waren Ellens zenuwen op. Ze keerde terug naar de begraafplaats met nieuwe batterijen en een nieuwe camera, kleiner en stiller. Ze plaatste er een bij de bloemen en de andere onder een lage struik tegenover het pad. Deze keer zou ze het gezicht van de bezoekers, hun handen en hun bedoelingen vastleggen.