Thuisgekomen zat ze aan de keukentafel, streelde de rand van haar mok en speelde in gedachten gezichten van de begrafenis na. Buren. Leraren. Sam’s vrienden, ouder nu. Zou het een van hen kunnen zijn? Iemand die hem stilletjes probeert te eren? Elke mogelijkheid klonk logisch, totdat het niet meer klopte.
Toen schoot me een vreemde te binnen. Zou het iemand kunnen zijn die jaren geleden Sam’s verhaal in de krant had gelezen en er misschien door geraakt was? De gedachte deed haar huiveren. Wat als deze persoon, die ze nooit had ontmoet, had besloten haar verdriet te delen, er een stukje van op te eisen als hun eigen verdriet?