Hij draaide zich om en stond weer met een leeg kopje in zijn hand. Hij nam niet de moeite om iets te zeggen, maar bleef gewoon staan op plaatsen waar mensen misschien kleingeld zouden laten vallen, zijn rug recht, de tas met zijn kleren onder één arm gestoken. Hij hield Lucky dicht bij zich, met één hand rustend op de rug van de hond. De uren verstreken. Niemand stopte. Niemand minderde zelfs maar vaart.
Een man met een capuchon passeerde hem twee keer. Bij de derde keer mompelde hij: “Zoek een baan,” zonder hem aan te kijken. Joshua reageerde niet. Hij had de energie niet. Buiten een buurtwinkel gooide iemand een muntje naar zijn voeten. Het stuiterde, rolde onder een bank. Hij ging er niet achteraan.