Laura vertrok zonder geschreeuw, drama of dreigementen. Het rustige vertrek was opzettelijk. Ze wilde geen scène om haar gevoelens te rechtvaardigen. Kalmte behield haar waardigheid. Zo kon ze weglopen in de overtuiging dat ze voor zichzelf had gekozen.
Weggaan voelde als een verlies, maar ook als een grens. Ze verkoos afstand boven twijfel en eenzaamheid boven achterdocht. Blijven zou hebben betekend dat ze zichzelf ineenkromp om in het geheim te blijven en een leven te accepteren dat wordt geleid door weglating in plaats van wederzijdse waarheid.