Na een nacht in een klein hotel betrok ze de volgende ochtend een kleine huurwoning in de buurt van haar kantoor en tekende een kort huurcontract. De huisbaas vroeg: “Alleen jij?” Ze knikte. Ze droeg alleen dozen en zei tegen zichzelf dat het tijdelijk was, dat de ruimte haar zou helpen om na te denken. De deur ging zachtjes achter haar dicht en verzegelde de stilte die ze niet had gekozen.
Het was stil, schaars en betaalbaar, het soort plek waar voetstappen echoden. Geen foto’s aan de muren, geen gedeelde meubels. Ze zei hardop: “Dit is prima,” om de woorden te testen. Stilte antwoordde terug. De eenvoud kalmeerde haar even voordat de eenzaamheid haar weer in de greep kreeg.