Ze zette zich schrap om de waarheid te horen. Een andere vrouw, een ander leven, verklaringen die zouden steken. Ze oefende reacties in de spiegel. “Je overleeft het wel,” fluisterde ze. Het inbeelden van verraad bereidde haar op een vreemde manier voor. Het verzachtte haar angst, maakte de pijn voorspelbaar, bijna beheersbaar, iets wat ze kon verdragen zonder haar waardigheid helemaal te verliezen.
Een week later vroeg Brett eindelijk of hij haar wilde zien. “Alsjeblieft,” zei hij zacht. Ze ontmoetten elkaar in een café. Deze keer legde hij medische rapporten op tafel. Ze fronste haar wenkbrauwen, maar haar maag verstrakte toen ze rubrieken, onbekende termen en datums scande die zijn stilte plotseling volledig, pijnlijk en dringend, zonder waarschuwing, veranderden.