Een routinecontrole had iets ernstigs aan het licht gebracht, legde hij uit. “Ze wisten het niet zeker,” zei hij. Tests volgden. Mogelijkheden vermenigvuldigden zich. Kosten doemden op. Hij sprak voorzichtig, alsof woorden zelf schade konden aanrichten. Terwijl ze luisterde, voelde ze de angst van vorm veranderen. Het was niet langer verraad, maar sterfelijkheid die zich opdrong.
Hij vertelde haar dat hij niet had geweten hoe erg het kon zijn. “Ik verbleef in een hotel vlakbij de privékliniek. Ik wachtte op de uitslag,” zei hij. Wachten op zekerheid. Haar woede verzachtte, maar zijn woorden konden het gevoel van uitsluiting niet wegnemen. Ze luisterde met haar armen over elkaar, heen en weer geslingerd tussen begrip en de pijn van het buitengesloten zijn.