Hij hoopte dat de verkoop van het huis en de inkrimping haar toekomst veilig zouden stellen. Hij somde de stappen zorgvuldig op. “Het was het enige dat ik kon bedenken,” zei hij. De woorden deden pijn. Het huis betekende duurzaamheid voor haar. Het terugbrengen tot een strategie liet zien hoe verschillend ze samen binnen dezelfde muren hadden geleefd.
Hij liet haar spreadsheets, tijdlijnen en onvoorziene omstandigheden zien. Cijfers vulden gaten die woorden niet hadden gevuld. “Ik dacht dat ik verantwoordelijk was… voor jou, voor ons,” zei hij zachtjes. Ze zag de moeite en de zorg. Laura zag ook een toekomst die ontworpen was zonder haar stem, instemming of een gezamenlijk besluitvormingsproces.