Toen vertelde hij haar dat de laatste resultaten binnen waren. Zijn stem veranderde. “Ze zijn duidelijk,” zei hij, bijna ongelovig. Haar opluchting kwam onverwacht. De catastrofe waar ze zich op had voorbereid loste op, waardoor uitputting en een plotseling besef van hoe dicht ze bij het verlies van alles kwamen, voor altijd.
Hij had geen operatie nodig, alleen regelmatige controle. Hij ademde uit. “Ik was zo bang,” gaf hij toe. De bekentenis verzachtte hem. Ze realiseerde zich dat angst hem net zo geïsoleerd had als zijn geheimzinnigheid haar pijn had gedaan. Even wankelde ze op de rand van een uitbarsting die ze in bedwang hield.