Amir kon vanuit het raam zien dat de hond zich vreemd gedroeg, gedesoriënteerd leek en zich grillig tussen de menigte bewoog, maar hij kon niets doen omdat de trein wegreed. Amir kon het niet aanzien hoe het hondje leed. Dit brak zijn hart.
Amir besloot hem te helpen, maar het lokaliseren was zijn eerste prioriteit. De volgende dag had Amir hondensnoepjes bij zich toen hij naar zijn werk vertrok. Hij bleef hangen in hetzelfde metrostation en binnen korte tijd verscheen de hond. Zijn bruine vacht was onmiskenbaar, hoewel hij een beetje groezeliger leek dan normaal.