Oliver keek naar Anna, wier ogen gevuld waren met een verwarrende mengeling van opluchting en wanhoop. Het was alsof ze de verschrikkelijke realiteit die Oliver haar wilde laten zien zowel wilde ontvluchten als confronteren.
Oliver aarzelde even maar zei toen eindelijk: “Michael, misschien is het beter als je gaat zitten”. De vrolijkheid verdween van Michaels gezicht en werd vervangen door een blik van bezorgdheid. De schijn van humor was verdwenen en voor het eerst had Oliver het gevoel dat hij zijn volledige aandacht had.