Halverwege de ochtend liep hij door het huis, luisterend naar geluiden aan de andere kant van de heg. Elke lachsalvo die door de bries werd meegevoerd, deed zijn borstkas verstijven. Tegen de middag wist hij zeker dat het gebeurd was. De muziek van de buren was luider dan gewoonlijk, hun stemmen verheven, scherp en verhit.
Met bonzend hart stapte hij naar het raam en zag hen op de oprit staan. Eerst knipperde hij met zijn ogen, hij wist zeker dat zijn ogen hem voor de gek hielden. Maar nee – het haar van de man, ooit donker, was bezaaid met onregelmatige blonde vlekken, opzichtig in de zon.