Pas toen stapte hij terug naar zijn patio, het zwembad stil achter hem. De chemische geur hing nog in de lucht, maar voor het eerst in weken voelde de stilte weer als de zijne – niet leeg, niet zwaar, maar verdiend.
Die avond was het huis weer stil. Arthur liep langzaam rond de patio, spoelde de afschuimer, controleerde de pomp, mat de waterbalans. De scherpe bijtende bleek begon al te vervagen, het zwembad werd weer helder, iets herkenbaars. Hij doopte een hand in het water en voelde de koele rimpeling over zijn huid glijden.