Aan tafel zag alles eruit zoals het hoorde. Daniel pakte Clara’s hand. Eleanor gaf commentaar op het uitzicht. Brooke schonk water in, daarna wijn, en glimlachte toen alsof ze deel uitmaakte van het plaatje in plaats van iemand die er net aan was toegevoegd. Clare liet zich ontspannen in het moment.
Halverwege het diner, toen de borden waren afgeruimd en de tweede ronde wijn arriveerde, deed Clare iets wat ze niet had gepland. Ze vertelde het hen. Niet allemaal tegelijk. Niet ceremonieel. Gewoon een pauze in het gesprek, haar vork rustend tegen de rand van het bord, haar stem stabiel toen ze sprak.