Ze spatte water op haar polsen en wachtte tot de wereld weer stabiel was. Toen ze terugkeerde naar de tafel, was Daniel al zijn telefoon aan het controleren. Zijn uitdrukking verstrakte terwijl hij luisterde, hij knikte één keer voordat hij het gesprek beëindigde. “Ik moet even weg,” zei hij. “Er is iets tussengekomen op het werk. Het spijt me echt.” Eleanor was haar spullen al aan het pakken. Brooke stond op, snel en efficiënt.
Clare voelde zich vreemd zwaar toen ze opstond, haar ledematen reageerden traag, alsof ze door iets dikkers dan lucht bewoog. Buiten reed de bediende de auto voor. De stad kwam dichterbij, de koplampen flakkerden te fel. Net toen Clare naar de deurhendel greep, brak er een plotselinge paniek door de waas. “Mijn tas,” zei ze. “Ik heb hem binnen laten liggen.”