Daniel deed dat zelf. Op een avond, nadat ze het over een promotie had gehad, zat hij langer dan normaal op de rand van het bed. “Heb je er wel eens last van?” vroeg hij. Toen ze opkeek, voegde hij er half glimlachend aan toe: “Dat je getrouwd bent met een man die steeds zijn moment mist.” Clare klapte haar laptop dicht. “Je hebt niets gemist,” zei ze. “Je bent aan het bouwen. Dat telt.”
Hij knikte, opgelucht. Kuste haar voorhoofd. En lange tijd geloofde ze dat dat genoeg was. Het werk bleef veeleisend. Clare hield van de verantwoordelijkheid, zelfs toen die haar naar huis volgde. Toen stress haar slaap begon te verstoren, stelde haar dokter lichte medicatie voor.