Hij leunde voorover, zijn handen trilden. “Ik wilde degene zijn die alles bij elkaar hield. Degene die mensen vertrouwden. Degene die de beslissingen nam.” Zijn ogen vonden de hare weer, nu smekend. “Je zou veilig zijn. Voor je zorgen. Ik wilde je nooit pijn doen. Ik wilde alleen dat je mij nodig had.”
“Stop,” zei Clare zachtjes. Dat was alles. De zaak kwam nooit voor de rechter. Het bewijs was te compleet. De pleidooien kwamen snel. Daniel ging naar de gevangenis. Eleanor volgde. Het huis maakte zich leeg alsof het had gewacht om uit te ademen. Maanden later stond Clare alleen in haar vaders kantoor, het zonlicht viel over het bureau dat ooit te groot voor haar had geleken.