Buiten het gebouw knikten de poten van de hond. Hij ving zichzelf net op tijd op, zwaaide hevig voordat hij zijn evenwicht hervond. Sam voelde een golf van ongerustheid. Dit leek niet alleen een emotionele inzinking te zijn. Er was ook iets lichamelijks aan het falen. Maar de begeleiders hadden het er nooit over gehad.
Sam liet zich zonder na te denken op één knie vallen. De hond hijgde hard, zijn zij bibberde en zijn lichaam trilde. Zijn ogen schoten heen en weer en vestigden zich dan langzaam. Na een lang moment nam het trillen af. Sam bleef stil zitten, het moment aardend met alleen zijn aanwezigheid.