Dat was het moment waarop Sam hem Fortune begon te noemen, hoewel in het begin alleen in stilte. Hij zei de naam nog niet hardop. Het voelde kwetsbaar, bijna roekeloos, alsof hij hoop bood voordat hij wist of de hond nog de kracht had om het te accepteren.
Want toen hij naar de hond keek die daar lag, met een oppervlakkige maar rustige ademhaling, begreep Sam één harde waarheid. Zo lang overleven moet al onwaarschijnlijk hebben gevoeld, en wat er ook met hem gebeurd was, het was nooit de bedoeling geweest dat het goed zou aflopen.