Toen de menigte lachte, trok er iets ouds en scherps aan Sam. Geen woede, maar herkenning, solidariteit. De stille vastberadenheid die hem ooit had gedreven om de waarheid te publiceren. Hij begreep toen waarom hij daar was en hij wist dat hij niet weg zou kijken. Snel, misschien zelfs overhaast, besloot hij dat hij het dier een thuis zou geven.
Het papierwerk veranderde van toon zodra de beslissing was genomen. Woorden als “ongeschikt”, “slecht presterend” en “onder de maat” werden gestempeld en herhaald. Het falen werd geframed als de inefficiëntie van het dier, alsof de hond defecte apparatuur was die niet aan de specificaties voldeed.