De begeleider gebruikte de term “laffe hond” opnieuw, luider deze keer, alsof hij een reactie wilde. Sam erkende het niet. In plaats daarvan concentreerde hij zich op de hond, die terugdeinsde bij het geluid en zijn kop verder liet zakken, alsof de naam zelf gewicht in de schaal legde.
De overdracht gebeurde snel, zonder een biedingsstrijd. Er was geen dramatisch reddingsmoment. Er werd alleen een lage prijs afgesproken met zichtbare opluchting op de gezichten van de geleiders. Sam tekende eenmaal. Het publiek was al verder getrokken, ongeïnteresseerd nu het spektakel voorbij was.