Harris en zijn team herstelden de schade in twee weken, maakten nieuw pleisterwerk glad en schilderden Emma’s kamer opnieuw in een helderder blauwe tint. Ze lieten een klein deel van de oorspronkelijke muur intact, waar de grafietnamen onder glas zichtbaar bleven. Lucy wilde zoveel duurzaamheid, zoveel erkenning.
Die avond, tijdens haar gesprek met de therapeut, had ze moeite om woorden te vinden. “Het was echt,” zei ze uiteindelijk. “Er was een kamer. Een stapelbed, namen aan de muur. Mensen leefden daar, of probeerden dat. De geluiden zaten niet in mijn hoofd. Ze waren… het huis dat zich herinnerde.”