De therapeut luisterde in stilte voordat hij antwoordde. “Het klinkt alsof je een stuk geschiedenis hebt blootgelegd dat letterlijk was ingemetseld,” zei ze. “Geen wonder dat het beklemmend aanvoelde. Soms merkt ons lichaam op wat onze geest nog niet begrijpt. Je reageerde op iets echts, je kende alleen de vorm niet.”
Die nacht, terwijl Emma sliep, lag Lucy wakker op de bank beneden. Het huis kraakte en verstilde op vertrouwde wijze. Ze luisterde naar het getik en hoorde niets. Alleen het zachte zuchten van de wind in de schoorsteen en daaronder een stilte die voor het eerst aanvoelde als een opluchting.