De politie verzekerde hem dat de voortvluchtige niet ver weg kon zijn. Een klopjacht verspreidde zich door de bossen, zoeklichten schoten over de velden. Voordat hij vertrok, drukte de hoofdofficier een kaart in Daniels hand. “Doe je deuren op slot. Hou je familie bij elkaar. Als er iets gebeurt, bel dan dit nummer. Morgenochtend ben ik terug.”
Die avond legde Daniel de matrassen in de slaapkamer tegen elkaar. Claire stopte de jongens dicht tegen zich aan en fluisterde beloftes over veiligheid. Daniel zat in de leunstoel bij de deur, telefoon in de hand, luisterend naar elk kraken van het oude huis. De slaap kwam in onrustige flarden, gebroken door het gewicht van zijn angst.