De schouders van de officier zakten. Hij ademde uit, de rand van woede verzachtend tot iets dat meer op respect leek. “Koppige klootzak,” mompelde hij hoofdschuddend. Toen, onverwacht, liet hij een ruwe lach horen. Daniel lachte ook, de angst van een nacht kwam eruit. Ze hielden elkaars handen stevig vast.
Tegen de ochtend waren de sirenes weg. De verslaggevers hadden hun spullen gepakt en de put was afgesloten met hekken. Daniel zat op de veranda met Claire, de jongens buitelden over het gras, het gelach keerde terug in de tuin. Hun huis had littekens, maar het was van hen. En deze keer had de aarde hen veiligheid teruggegeven in plaats van het weg te nemen.